DD @ concerts

Door te weinig tijd en dubbel werk is deze blog tijdelijk verhuisd naar http://frontstages.be

 Bedankt voor het begrip ;-)

Wooden Tit opperhoofd Don Howland is geen onbekende in de 4AD annalen. Tot tweemaal toe (1996 en 2001) kwam hij langs met zijn legendarische Bassholes, een two piece band die aan de lopende band vuile blues met een hoog decibelgehalte produceerde. Don Howland, als hij niet staat te briesen op een podium beroepshalve actief als leerkracht Engels, is al lang geen groentje meer in rock ‘n’ roll land en verdiende voor Bassholes al zijn sporen in het zo nodig nog meer legendarische Gibson Brothers, samen met Jon Spencer (die van de Blues Explosion). Rond Bassholes is het al een tijdje stil, hoewel het duo wel plannen heeft de draad binnenkort weer om te nemen. Intussen concentreerde Don Howland zich op Wooden Tit, samen met mede-Ashvillers (ergens in North Carolina) Eamon Martin (gitaar) en James Owen (drums). Samen vormt dit trio een al even destructieve artillerieaanval op uw oren als Bassholes. Hun eersteling Return to Cinder (Hate Records) staat bol van de killerblues met psychedelische randjes, dit alles in de fantastische en onvervalste Howland stijl. Wooden Tit is rurale lo-fi blues in zijn essentie, rechttoe rechtaan, zoals het hoort.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

Scott H. Biram doet het dan weer helemaal alleen op het podium. Rock ‘n’ roll hoort niet proper te zijn en dat is het minste wat je van Biram kan zeggen. Als een heuse ‘Dirty Old One Man Band’ naait hij moeiteloos maar met grove steken blues, hillbilly, country en punk aan elkaar. Een paar jaar terug nog ging Birams leven na een zwaar auto-ongeluk aan een zijden draadje, maar dat weerhield hem niet een maand na de feiten in een rolstoel, met zowat alle ledematen gebroken en een infuus in de arm, te concerteren. De Texaan klinkt dan ook alsof hij de man met de zeis recht in de ogen heeft gekeken, met zijn grommende, jodelende en half geprevelde vocalen en zijn donkere Bijbels-geïnspireerde teksten die een grote ambivalentie aan de dag leggen ten aanzien van dood en spiritualiteit. Scott H. Biram, met zijn samenraapsel van gitaren, harmonica, Hammond en allerhande twijfelachtig percussiemateriaal zal u van uw sokken blazen, zoveel is zeker.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

Roots in het verre Oosten, prijzen weggekaapt op diverse rockconcours, een sterke live reputatie en jong: The Hong Kong Dong mag niet klagen. De Gentse broer en zus Boris (zang, moog, keys, gitaar) en Sarah (zang, gitaart, Moog) Zeebroek zijn bovendien nog gezegend met een knotsgekke vader die Vlaanderen onveilig maakt onder het pseudoniem Kamagurka. De appel der creativiteit viel hier duidelijk niet ver van de boom. Met The Hong Kong Dong krijg je een eigenzinnige mix van rock, blues, dance, electro en pop; een kruisbestuiving die snijdende gitaarpartijen, hijgende longen, huilende moogs en strakke ritmes oplevert. Wee uw trommelvliezen, wanneer Sarah haar keel openzet. Bronnen van inspiratie zijn The Talking Heads, Beck, The Flaming Lips, QOTSA, The Rolling Stones, ZZ Top, Zappa, Ween en vele anderen. Als je weet dat hun demo werd openomen samen met gitarist Geoffrey Burton (Arno) dan kunnen we alleen maar concluderen dat het goed gaat met Hong The Kong Dong.

Het contrast met afsluiter Combichrist had eigenlijk niet groter kunnen zijn. Andy LaPlegua (ook bekend als frontman van Icon Of Coil) en co stonden nog maar enkele minuten op het podium, of de hele zaal lag al aan hun voeten. Deze jongens weten dan ook als geen ander agressieve, compromisloze beats te combineren met zin voor melodie en dansbaarheid, en live wordt dit succesrecept vertaald in een genadeloze reeks moordtracks waarop je onmogelijk kan blijven stilstaan.

Techno Body Music, zo worden ze door hun label gepromoot, en die omschrijving liegt er niet om. Het erg energiek en enthousiast uit de hoek komende Combichrist palmde de Expo van voor- tot achteraan in, en reeg schijnbaar moeiteloos de ene knaller aan de volgende. Hoogtepunten waren legio, naast tracks uit het nieuwe album ‘What The F**k Is Wrong With You People?’ (Electrohead, Are You Connected?, Get Your Body Beat etc.) moeten we hier ook iets oudere hits als This Shit Will Fuck You Up vermelden. Zonder enige twijfel een van de beste electroshows waarvan we de voorbije jaren getuige mochten zijn!

Foto's: Vincent Claeys (DDfotografie)
Tekst: Jan Vael (damusic)                

Califone is ontstaan uit de resten van Red Red Meat, roots-rock vernieuwers die begin jaren negentig in Chicago actief waren. Bezieler Tim Rutili noemde zijn nieuwe geesteskind een, in beginsel, slaapkamerproject naar een all american merk van audio accessoires. Califone groeide uiteindelijk de slaapkamer uit en Rutili verzamelde een aantal gelijk gestemde zielen rond zich om zijn concept plaatgewijs verder uit te werken. Na het opnemen van de titelloze debuut EP schoten ironisch genoeg enkel de vier originele Red Red Meaters nog over in de studio.
Califone omschrijven is niet evident. Of zoals Humo stelt: met hun nieuwe, zevende cd ('Roots And Crowns') bewijzen deze jongens uit Chicago vooral dat hun gedeukte rootstronica helemaal nergens mee te vergelijken valt. Hun sound bevat echo’s van Red Red Meat’s blues-rock maar is een stuk rijker aan invloeden. Zowel traditionele Amerikaanse folk, country, blues, pop en elektronica komen aan bod. Hun melodieuze electro-akoestische muziek is warm, mooi en toch uitdagend voor het oor. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ook hun laatste plaat opnieuw een onderkomen vond op Chicago’s Thrill Jockey label.
Califone neemt je mee op een roadtrip langs stoffige wegen, roestige oliepijpen, eindeloze korenvelden, een staalblauwe hemel en spookachtige stadjes. Ze klinken als Calexico in een experimentele bui en geven een hedendaagse herinterpretatie aan het begrip American Folk. Het is dan ook een regelrechte schande dat in België - Cucamonga en een eenzame promotor even niet meegerekend - geen hond in Califone geïnteresseerd is.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

Op zijn tweede plaat II (terug een (k-raa-k)³ release) brengt hij opnieuw bedwelmende oerfolk met vlagen van gestoorde Missisippi Deltablues. Alleen worden de effecten nu af en toe achterwege gelaten, zodat we een naakte Ignatz te horen krijgen die minstens even intrigerend klinkt. Live zal zijn bezwerende muziek kracht bijgezet worden door geanimeerde visuals van eigen hand.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

Hun jarenlang opgebouwde sterke live reputatie maakt een La Moranera concert tot een waar feest. Zij die hen ooit aan het werk gezien hebben kunnen dat enkel beamen.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

The Blackbox Revelation is een duo jonge, om niet te zeggen piepjonge, wolven uit Dilbeek, die lawaai kunnen maken als een heuse roedel. Met hun respectievelijk veertien en zeventien lentes zijn ze dan ook waarschijnlijk het jongste dat ooit op het 4AD podium heeft gestaan. Maar laat u niet misleiden door leeftijd, deze gasten klinken maturer dan veel van hun dubbel zo oude collega’s, die hun versheiddatum al lang overschreden zijn. Niet voor niks schopten ze het met hun verbazingwekkende mix van vuile garage rock en melodieuze bluesriffs, dan ook tweedes in de laatste editie van Humo’s Rock Rally. Met niets meer dan een stem, gitaar en drum bespelen ze een podium en hun publiek alsof ze er al eeuwen lang ervaring mee hebben. Voor liefhebbers van 22-20’s, The Black Keys en Datsuns.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide

‘Dead Moon (Clackamas, Oregon) is één van de meest onafhankelijke en eerbiedwaardige underground bands aller tijden’, aldus Seattle label Sub Pop, naar aanleiding van de door hen gereleaste dubbele compilatie cd Echoes of the Past. En ongelijk kunnen we hen niet geven.

Met Fred Cole (gitaar en vocalen), zijn vrouw Toody (bas en vocalen) en de bijna onvermoeibare Andrew Loomis achter de drums (bijna, want de geruchten gaan de ronde dat dit drumbeest ooit flauwviel op het podium van pure uitputting), timmert Dead Moon al bijna twintig jaar aan hun eigen en hoogst eigenzinnige rock ’n roll weg. Wie hen ooit eens bezig zag tijdens één van hun marathontournees (het aantal stopplaatsen is recht evenredig met het aantal nummers op een Dead Moon plaat, en als u weet dat dat er op hun jongste 49 zijn …), weet welk potentieel deze groep bezit. Hun intensiteit, integriteit en vitaliteit staan nog steeds torenhoog overeind. Dead Moon live aan het werk zien kan een levensveranderende ervaring betekenen die meteen de helft van uw platencollectie als frivool en nutteloos afdoet.
In al hun DIY zelfvoorzienigheid brengen (én persen!) ze hun platen uit op eigen label Tombstone Records. Ze zijn wat ze spelen en spelen wat ze zijn, compromisloos: je houdt er van of niet. Één van onze favoriete uitspraken van Fred Cole: ‘Ja, er staan fouten op onze platen, op één zelfs 88, en ik weet ze allemaal staan. Maar daarvoor terug de studio in ? Ach kom man, spélen daar gaat het ‘m over !’

Er is de voorbije twee decennia weinig veranderd aan het Dead Moon recept. Hun platen klinken hetzelfde en barsten van de lo-fi en doorbloede garage/punk. Hun nummers zijn uit hetzelfde ruwe hout gesneden en zijn duidelijk stuk voor stuk het product van één en dezelfde groep. Ook hun line-up is sedert de late jaren ’80 ongewijzd gebleven en daarenboven lijkt dit drietal gewoon niet ouder te worden. Dichter bij de ware geest van rock ’n roll kan je als band nauwelijks komen. Benodigdheden ? Een luide gitaar zonder effecten, bas, drum en een Jack Daniels fles als kandelaar. Om dan te spelen tot de kaars ook figuurlijk op is.

Foto's: Vincent Claeys
Tekst: 4AD Diksmuide